Klap op Klap te verwerken ”

Goedenavond Allemaal,

Even een update vanuit mij: Afgelopen zaterdag werd ik wakker met extreme hoofdpijn. Zo erg dat ik in paniek raakte en naar beneden ging om medicatie in te nemen. Voordat ik dat wilde doen werd ik misselijk en begon ik over te geven. Echt een vreselijk gevoel, hoofdpijn zakte niks en voelde na het overgeven dat mijn gevoel uit mijn been weg zakt. Mijn man belt gelijk spoedeisende hulp. We konden gelijk terecht. Na onderzoeken worden we doorverwezen naar Spoedeisende hulp Arnhem. Eerlijk gezegd weet ik niet eens meer de hele rit erna toe. Eerst krijg ik een scan zonder vloeistof daar was niks op te zien en daarna kreeg ik een infuus en een scan met vloeistof. Bij het inspuiten van die vloeistof leek het net alsof ik in mijn broek plaste. Heel raar gevoel. Ook uit die scan kwam niks. Dat betekende dus dat ik geen beroerte had. Maar omdat mijn gevoel in mijn been weg bleef moest ik blijven in het ziekenhuis. Voordat ik naar de afdeling ging werd mij nog de vraag gesteld of ik gereanimeerd wilde worden als mijn hart het begaf. Ik was letterlijk in shock. Over zoiets denk je nooit na, niet als je zo jong bent. Ik kijk mijn man aan en zie ook paniek in zijn ogen. Natuurlijk wil ik leven en doorvechten. Het zit niet in mij om op te geven. Ik werd gebracht naar de afdeling Neurologie. In die tussen tijd gingen mijn man en dochter even naar huis. Spullen ophalen en dochter zou bij een vriendje logeren en dat wilde ze nog steeds. Ze vond het heel erg moeilijk om te gaan en dat mama moest achter blijven in het ziekenhuis. Je breekt van binnen echt waar. Gelukkig lag ik op een twee persoons kamer en alleen. Maar omdat ik niet kon lopen en rolstoel afhankelijk was moest er altijd iemand van de zorg met mij mee. Ze deden echt hun best, maar ik wilde op dat moment alleen naar de toilet en alles zelf doen. Ik merkte op een gegeven moment dat ze me met rust lieten omdat ik vaak hun hulp af wees. Ik weet niet of het nou aan mijn leeftijd ligt of gewoon aan mijn karakter. Het feit dat je zo jong afhankelijk bent dat klopt gewoon voor je gevoel niet. Die nacht heel onrustig geslapen. Je kan je moeilijk bewegen en ben totaal geen rug ligger en dat was op dat moment de enige optie. Ook stond er plots de volgende ochtend een vreemde in mijn kamer. Die was verward, logisch je zit op de afdeling Neurologie. Zondag ochtend kwam de arts langs en na een tal van oefeningen kreeg ik de diagnose Functionele Neurologische stoornis. Ik kan geen verbinding maken tussen hersenen en linkerbeen. Zondag avond mocht ik eindelijk naar huis. Maandag gelijk krukken opgehaald en ben veel gaan oefenen. Aankomende week samen met de fysiotherapeut oefenen. Sinds gisterochtend iets meer gevoel terug in bovenbeen. Ik heb in die tussentijd echt wel dipjes gehad, ik zag het even helemaal niet meer zitten. Klap op klap te verwerken. Wanneer stopt het toch eens.. Je voelt je zo schuldig dat anderen pijn hebben door wat jij moet door staan. IK vind het zo erg als ik mijn man en dochter verdrietig zie. Ook voor hun is dit weer een klap. Samen moeten we weer er tegen vechten. Natuurlijk gaat ons dat lukken. Maar kleine stapjes vooruit, ook al zou ik soms willen dat ik wakker werd en het gewoon een enge droom is en weer normaal kan lopen.

Quote of the day
No make-up in het ziekenhuis.

Dit was even vanuit mij een korte update.

Alles is zo van zelfsprekend dat je pas echt gaat nadenken over dingen als je het zelf over komt.

Fijne avond.

Liefs,

Bianca

2 Comments on “Klap op Klap te verwerken ”

  1. Dat is geen leuk nieuws om te lezen. Hoop dat je snel beter mag voelen en dat je ook terug mobiel mag zijn.
    Dit haal ik even uit je tekst.
    Je voelt je zo schuldig dat anderen pijn hebben door wat jij moet door staan. IK vind het zo erg als ik mijn man en dochter verdrietig zie. Ook voor hun is dit weer een klap. Samen moeten we weer er tegen vechten. Natuurlijk gaat ons dat lukken. Maar kleine stapjes vooruit, ook al zou ik soms willen dat ik wakker werd en het gewoon een enge droom is en weer normaal kan lopen.

    Begrijpelijk dat je schuldig voelt maar vanuit je man en dochters kant zullen deze de al doen om je beter te maken.
    Laat je traantjes maar even vloeien weet dat je iemand bent met heel veel kracht en doorzettingsvermogen.

    Aum Shanthi

    Like

The beauty review planet

reviews over beauty, make- up en skin producten

Hannah's Blog

Hallo! Ik ben Hannah (19 jaar) en ik ga voor 3 maanden naar Nairobi in Kenia, om vrijwilligerswerk te doen bij het weeshuis "Heritage of Faith & Hope Children's Home".

Anneke Doest

schrijft tekst voor theater, liedjes en meer...

Om Yoga

'Verleg je grenzen met yoga'

Onthaastingsschip 't Appeltje

Centrum voor onthaasten, bewustworden en verbinden.

Gedachtenspinsels

Personal Lifestyle Blog

FAB.ULOUSLY

Living the FAB. life ♥

Love to cook healthy

Gezond eten en makkelijke gerechten.

deFamilieAcademie

Blogs ouderverstoting en kindermishandeling

Welkom in de wereld van een kneus

Lotgevallen van een EDS-ser

Mijn leven als Spoonie

mijn ervaringen met fibromyalgie en CVS

P u u r - Y o g a

YOGALESSEN OP MAAT bij yogadocente isabel dobbelaere

%d bloggers liken dit: